Deel 3 - IdoOL(A)

 29 november 2023 - Mozi is 14 weken en 1 dag oud

Het hebben van 2 honden is heel lang een droom geweest van mij. Die droom had ik al toen ik mijn eerste eigen hond, DJ, had. Hij was zo goed in sociaal contact en had er enorm veel plezier aan. Lekker spelen en ravotten. Omdat hij ook een wat onzekere kant had, geloofde ik erin dat een tweede hond voor hem heel goed zou zijn. Vanuit mijn werk in het asiel had ik in die tijd ook wel eens loges waar het altijd super goed mee ging. Helaas op het moment dat we de stap voor een 2e hond wilde gaan nemen, werd hij heel erg ziek en overleed hij helaas kort daarna.
 
 De droom bleef bestaan maar moest de ijskast in. Antar kwam en ook bij hem was ik zeer zeker dat een tweede hond hem goed zou doen. Toen hij 2 was hebben we een keer een teef van 4 jaar oud op proef gehad, dat was alleen geen succes. Zij claimde mij helemaal op en Antar durfde de keuken niet meer uit te komen. Hoe weg ik ook was van het ras, kwam daar ook het besef dat een heel ander ras wellicht veel geschikter zou zijn. Toen Antar 3 jaar oud was, kwam Ola erbij. Een totaal ander ras en temperament. Eindelijk kwam de droom uit, het hebben van 2 honden. Al mocht die droom helaas nog geen jaar duren. 
 
 De combinatie van 2 heel verschillende rassen vind ik echt onwijs leuk. Ze vullen elkaar aan, hebben gedeelde interesses, maar ook ieder hun eigen ding. Het was mij met Antar en Ola onwijs goed bevallen en daarom zijn we weer voor een soortgelijke combinatie gegaan. Ola, een Parson Russell Terriër en Mozi een Miniature American Shepherd. 
 
 Een ras alleen zegt niet alles over een hond. Daarom vind ik het zelf erg fijn als een fokker een puppy test laat doen. De test zegt vaak al heel veel over het karakter en zo kun je dus ook al kijken of de pup wel past bij je volwassen hond. Zo wisten wij dat wij niet een te felle pup moesten hebben, dan zou Ola het kaas van haar brood laten eten. We wilde graag dat ze echt maatjes zouden worden, mede daarom hadden we een lichte voorkeur voor een reu. 
 
 Ola was, zoals ik eerder al heb beschreven in de blog, op slag verliefd op Mozi. De eerste weken wilde ze eigenlijk iedere seconde met hem spelen. Dit zien we nu wel afnemen. En gelukkig maar! Afgelopen week was ze moe van verschillende trainingen en ze wilde gewoon even slapen. Heel netjes en duidelijk gaf ze aan dat hij vooral even niet aan haar hoofd moest zeuren. Mozi vind dat nog wel een beetje lastig. Na een paar afwijzingen, trekt hij toch maar zijn eigen plan met de speeltjes in huis of gaat hij ook lekker liggen slapen.
 
 Ola is echt Mozi zijn idool. Waar zij is, wil hij ook zijn. Het liefst zo dicht mogelijk. Wat kan betekenen dat hij bovenop haar zit wanneer zij in de mand ligt. Zich van geen persoonlijke ruimte bewust. Des te blijer ben ik nu dat ze ook wel een grens trekt wanneer ze het echt even niet wilt. Ze kunnen onwijs leuk spelen samen. Als een echte broer en zus willen ze altijd precies het speeltje hebben wat de ander heeft. Al kunnen ze ook heel goed samen met 1 speeltje spelen. 
 
 Qua karakter zijn de honden echt totaal verschillend. Ola is vrij en blij, een allermans vriend die van heel weinig onder de indruk is. Mozi is wat gevoeliger, zit niet te wachten op contact met jan en alleman. Wanneer hij iets spannend vind hersteld hij wel heel snel, helemaal als zijn grote zus erbij is. Dat is al een aanvulling op elkaar waar ik heel blij van word. De gelijkenis die ze hebben is dat het beide nu al hele fijne honden zijn om mee te werken. Ze leren snel en zijn overal voor in. Al heeft Mozi een stuk meer geduld dan zijn grote zus.