Deel 5 - De wereld ontdekken

 13 december 2023 - Mozi is 16 weken en 1 dag oud

Na het schrijven van de vorige blog was Ola in het weekend even helemaal klaar met Mozi. We liepen in het bos en hij kon zijn idool geen stap met rust laten. Ik had hem zelfs al even aangelijnd maar toen hij los ging, begon het weer opnieuw. Ola heeft hem flink gezegd dat hij moest stoppen. De boodschap was duidelijk en Ola hield die vibe nog even een paar dagen vast. Inmiddels zoekt ze hem zelf ook weer veel op en is het mij opgevallen dat hij haar veel meer wast, haar oren, kop en bek. Als teken van genegenheid denk ik. 

Vorige week plaatste ik in mijn story op Instagram dat ik met Mozi in een winkelcentrum was. Naar aanleiding van deze activiteit schrijf ik de blog. 
 
 Wij wonen best druk, in het centrum van Roosendaal. De eerste weken zijn we daarom vooral rondom huis gebleven om hem rustig te laten wennen. Stapsgewijs zijn we dit gaan uitbouwen in combinatie met wat visite, bezoekje aan de dierenarts, mee naar de fysio van Ola en veel op pad in de auto. Dit vond ik ook wel genoeg voor hem. 
 
 Ik denk dat het een kunst is om de balans te vinden tussen prikkelen, nieuwe dingen ontdekken en aan de andere kant rust. Het vertrouwen krijgen in elkaar en de band versterken. Dan kan het ineens zo zijn dat je op een punt komt dat je denkt, hé we zijn toe aan een nieuwe uitdaging. Zo’n nieuwe uitdaging was het winkelcentrum.
 
 Hier in Roosendaal is er een winkelcentrum met veel poespas, geluiden en geuren. Wij noemen het gekscherend wel eens de Efteling hier in huis. De winkelpanden daar staan denk ik bijna voor de helft leeg en daarom is het er op veel tijden niet zo druk. Dat maakt het heel geschikt voor het socialiseren. 
 
 Een overkapping, stenen vloer, lampjes, schuifdeur, geuren, glitters, mensen, kerstbomen, winkelpanden, reclameborden, poppen, geuren (verdiend nog een vermelding want het ruikt naar een parfumerie), en zo kan ik nog heeeeeel lang door gaan. We zijn hier kort geweest, nog geen 5 minuten. En dat was ook genoeg. Hij deed het super goed, maar toch merkte ik op weg naar huis dat zijn kopje wat voller zat. Waar hij al een poos nauwelijks meer reageert op mensen, deed hij dat op de terugweg toch wel weer. Een duidelijk teken dat het genoeg was en dat we snel weer naar huis moesten.
 
 Socialiseren, niet confronteren. Dit is iets wat ik altijd in mijn hoofd hou. Je wilt dat de hond kennis maakt met dingen, dat hij nieuwe dingen leert, dat hij leert dat het veilig is. Maar als ik met hem door het winkelcentrum was gegaan op zaterdag middag, had hij dat niet geleerd. Dan had hij waarschijnlijk geleerd dat het spannend is en dat hij daar misschien nooit meer mee naartoe wilt. Die keuzes kun je als baasje alleen zelf maken en die zijn soms super lastig. De scheidslijn is soms heel dun.
 
 Zoals ik eerder al beschreef is er onwijs veel te zien, te ruiken en te voelen op veel plekken. Dat is iets wat ons bijna niet meer opvalt. Echter is dit wel heel goed om in de gaten te houden. Probeer je er bewust van te zijn wat er voor je hond allemaal nieuw is. Welke prikkels en signalen de hond allemaal binnen krijgt. Pas dan kan je denk ik op een gepaste manier je hond de wereld laten ontdekken. 
 
 Wanneer je samen op ontdekking bent groei je steeds meer naar elkaar en zo ontstaan er ook koosnaampjes. Ik ben zo benieuwd hoe dit ontstaat in je brein, want sommige slaan echt nergens op. Zonder enige aanleiding. DJ noemde ik vaak Meneertje Stokvis en Antar was Anti Panti Olifantie. Ola kreeg de mooie bijnaam, Oliebol. Wat puur toeval ook de bijnaam is van haar zusje Olijf. Maar nu komt het, Mozi noem ik heel vaak Fiedel a.k.a. Fiedel Diedel. Het lijkt in de verste verte op zijn naam, maar past hem heel goed. Inmiddels neemt Jelmer het zelfs over. Ik ben echt heel nieuwsgierig hoe dit ontstaat en of hij er nog meer zal krijgen in de toekomst.